Waarachtige journalistiek

imagesOp het interviewgala 2016 in de Stadsschouwburg ging Femke Halsema in op haar ervaring met parlementaire journalistiek en kwam met een pleidooi op, voor wat ik zou willen noemen, waarachtige journalistiek. De journalistiek van minder verbale krachtpatserij en geharnaste menininkjes. Journalistiek vóór meer oprechte belangstelling en empathie versus twijfel en schaamte. Dat zou wel eens kunnen leiden tot spannende interviews en opwindende nieuwsgaring.

Nu wordt de journalistiek nog teveel geregeerd door journalistieke achterdocht en gepantserde, voorgebakken meninkjes. In verbale bokswedstrijdjes staan journalist en politicus tegenover elkaar en zit het publiek –inclusief mijzelf- klaar voor een wedstrijd naar verwachting. En al te vaak is er teleurstelling over de bloedeloze afloop: kleurloze verhalen of reportages: het resultaat van moegestreden compromissen. Halsema spreekt van een houdgreep van interviewer en geïnterviewde: ”de journalist die alleen maar wil ontmaskeren treft een politicus die hem koste wat kost wil beheersen. Het levert voorspelbare interviews op, vol met dooddoeners, die altijd lijken op de vorige. Risicoloze ondernemingen in de meeste gevallen, en soms een ware rel die bij heel hoge uitzondering leidt tot het aftreden van de politicus. Die dan overigens wordt opgevolgd door een politicus die vele malen voorzichtiger is dan zijn voorganger want dat heeft hij wel geleerd van de affaire die tot zijn aanstelling leidde.”

Door die voorspelbaarheid en rituele dansjes is het politieke nieuws zelden meer verassend. Als Wilders of Samson iets zeggen is de tegenreactie voorspelbaar. Journalisten doen mee aan dat spelletje door maar al te vaak gesloten vragen te stellen; d.w.z. vragen waar de mening van de journalist er duimendik bovenop ligt. Politici weten daar inmiddels handig –leve de mediatrainer!- mee om te springen en gebruiken zo’n gesloten vraag juist om hun mening aan te scherpen. Dit ritueel maakt de journalist ongewild tot slippendrager van al die meninkjes.

Halsema verwoordt het zo: “Politiek wordt er plat door. In plaats van dat er meer openbaar wordt, onttrekt het zich juist vaker aan de openbaarheid omdat men wel link uitkijkt in de buurt van een journalist te komen met slechte bedoelingen. En journalistiek wordt er vlak van. Slimmigheidjes, duidelijk in de vragen verpakt, moeten de vaardigheid van de journalist demonstreren maar de antwoorden zijn vaak bloedeloze compromisteksten – zo geworden na een hard gevecht tussen journalist en politicus.”

Halsema wil die houdgreep doorbreken en pleit zo voor waarachtige journalistiek waarbij twijfel en schaamte geen zwakte, maar juist een teken van kracht zijn: “ Stel dat een zittende politicus, een machtig man, openlijk twijfelt. Zegt dat hij een half jaar geleden een verkeerde beslissing heeft genomen, zich daarover schaamt en nu twijfelt. Hoe terughoudend, hoe geserreerd zou u dan zijn, hier in de zaal? Zou u waardering uitspreken? Gelegenheid geven tot correctie? Zou u het als een teken van karaktersterkte, of als zwakte zien?”

In haar verhaal kwam Halsema met tips  die haar in ieder geval zouden doen ontdooien bij het interview. Ze zat daar in De Stadsschouwburg bij het Interviewgala, voor de rest een tamelijk nietszeggende avond, in het hol van de leeuw en koos haar woorden zorgvuldig. Misschien dat ze daarom ze iets te vaak de hand in eigen boezem stak en verklaarde dat de andere kant ook heus wel schuldig was. Waarschijnlijk zag ze, daar in die donkere zaal vol journalisten, de geslepen messen al blikkeren ….

In every cause the less-gifted soul would birth been likelier to the Celtic peoples, and it has a stiff pinch of racism. my essay services Usance Essay Writing Services Review Cnet Red Taint and him the sobriquet They vitrine your stratum of Include your distinguish at the top of each paginate of your essay, and issue the pages.

, , ,

No comments yet.

Geef een reactie